¿Puede que esté sufriendo maltrato?

Sucede poco a poco. Apenas puedes darte cuenta de que está sucediendo, pero cuando lo haces te parece que ya no hay nada que hacer. Incluso ha quedado la primera idea que tenías sobre él/ella en una neblina de la memoria. Sabes que en algún momento la relación fue diferente, pero no sabes por qué ahora no eres feliz, te sientes incómodo, puede que culpable ¿Qué te está sucediendo? Una de las opciones es que te encuentres en una relación de maltrato psicológico. Frecuentemente se habla de este mal-trato en las relaciones de pareja, pero puede darse en cualquier otra relación personal: entre familiares, amigos, colegas de profesión, etc.

maltrato-psicologico

¿Cómo puedo reconocerlo? En cada caso, las situaciones, las palabras usadas y los tiempos serán diferentes, pero algunas de las señales de alarma que puedes empezar a observar serían estas:

  • La persona reacciona negativamente ante tus ideas, mostrando un firme desacuerdo que roza la intolerancia y puede que sientas que te falta al respeto. Sólo hay dos formas de ver las cosas: son malas o buenas (las suyas) Puede ser sutil y sin insultos, pero no da opción a que tu idea o pensamiento pueda ser cierto o legítimo.
  • Al principio no te parecía que fuera así, al contrario, era encantadora, incluso muy seductora y atractiva. Por eso empiezas a pensar qué has podido hacer para que cambie (pista: puede que no hayas sido tú, sino que aún no había mostrado esa cara) Facilitan que te sientas culpable y te chantajean emocionalmente. El manipulador espera a que le tengas confianza.
  • Pueden parecer ordenados y de ideas claras, pero sólo desde su punto de vista. Si no les obedeces o les contradices montan en cólera, te castigan con su indiferencia/silencio o te la devuelven con comentarios o comportamientos hirientes.
  • No son autocríticos pero sí muy críticos con los demás. Para tener razón pueden llegar a machacarte y hacerte sentir débil. Si no se salen con la suya, su humor cambia rápidamente y te echan la culpa, ofendiéndose con facilidad.
  • Son personas con baja inteligencia emocional, no tiene demasiada capacidad empática y por lo tanto no se detienen ante el sufrimiento del otro. Pueden mentir y hacer falsas promesas sin arrepentirse, y como no reflexionan a nivel emocional, son impulsivas y desconsideradas.

Las personas que maltratan son en realidad muy inseguras y llenas de resentimiento y sentimiento de inferioridad. Dependiendo de su historia, que puede haber sido muy dura, sus rasgos de carácter pueden ser más o menos claros. Necesitan pagar sus frustraciones con los otros, pero está claro que eso no les da derecho a someter a los demás. Son personas que conviene alejar de nuestra vida, o en todo caso, destaparlas, ya que nunca nos dejarán crecer. Intentar salvarlas y dejarlas hacer no les ayuda, y lo que es peor, así jamás cambiarán.

Feliz Navidad

Feliz navidad psicóloga barcelona

«La vida no es un problema para ser resuelto, es un misterio para ser vivido.»

Colaboraciones Diari de Rubí (2016)

En los siguientes enlaces podréis encontrar diferentes artículos con los que he colaborado en el Diari de Rubí.

Diari de Rubí

2016-01-15 S´escapa del meu control.

2016-02-05 Afrontar els canvis.

2016-02-12 Sempre em preocupo.

2016-03-11 Com soluciono un problema?

2016-03-18 Si dic «no», em sento culpable.

2016-04-13 Ho hauria de saber?

2016-05-13 Escollir la llibertat.

2016-07-15 L´amor no sempre és romàntic.

2016-07-22 La parella en fase d´enamorament: «No podem estar separats».

2016-08-16 Val més un dolent conegut que un bo per conèixer?

2016-09-16 La porta negra: decisions difícils.

2016-09-30 No diguis que no pots…ni en broma

2016-11-04 Procrastinació: deixar per demà el que pots fer avui.

2016-12-16 Potser tinc por a la soledat…

Colaboraciones Diari de Rubí (2013-2015)

En los siguientes enlaces podréis encontrar diferentes artículos con los que he colaborado en el Diari de Rubí.

Diari de Rubí

2013-10-11 El món de la parella: comunicats, també sexualment.

2013-11-31 Quan desitjo desitjar.

2014-02-21 Les etapes de la relació de parella (I): L´enamorament i l´inici de la intimitat.

2014-02-28 Les etapes de la relació de parella (II): Tenir cura de la intimitat en la maduresa.

2014-06-13 Problemes sexuals: Quan fer l´amor és un problema.

2014-06-14 Problemes sexuals: La sexualitat, una experiència emocional.

2015-12-04 Sexualitat masculina: el teu problema té solució.

2015-12-24 Anar al psicòleg: petits canvis, grans diferències.

Si tu monstruo te visita…dile la verdad

Sé sincero con la vida. A veces puede parecer difícil, a menudo no entiendes qué quiero decir, pero intenta serlo de todas formas. Es la manera de vivir en paz, de estar en la vida de forma consciente, de disfrutar de estar vivo más allá de lo que la vida nos depara. Y claro que puede ser duro, a menudo la vida es injusta, cruel, extraña. Nos trae regalos envenenados y nos pone a prueba.

psicóloga barcelona

Lo que no podemos hacer es darle la espalda, porque la vida tiene siempre algo que enseñarnos, y sobretodo, algo que aprender sobre nosotros mismos. No es lo que le explicas a los otros, lo que les dejas saber. Es lo que te cuentas a ti mismo, tú verdad y tú razón, lo legítimo de tus sentimientos, aunque parezcan feos, aunque sean oscuros y políticamente incorrectos. Aunque tomen la forma de monstruos y vivan en ti. Aunque sean gigantes malencarados son una parte de lo que eres, como reconocemos las luces, tenemos que reconocer las sombras.

‘Un monstruo viene a verme’ habla sobre todo de esto. De lo injusto, de lo salvaje, de la rabia, del hartazgo… de la capacidad creadora de dejar de tragar y de admitir lo que somos y, sobretodo, de lo que sentimos. No se trata de andar rompiendo cabezas. Lo que piensas no es lo que haces, lo que sientes no es sólo lo que eres. Pero no te mientas, no te agotes intentando ser lo que los otros esperan de ti. Conócete, acéptate, supérate. A veces hay que resistir y a veces sólo hay que soltar. Deja que el monstruo te visite para que no se amargue tu vida.

Si tienes miedo, ten miedo, eso no se puede evitar. Deja de luchar contra el miedo y utiliza tu energía para seguir adelante y cambiar lo que sí se puede cambiar en vez de quejarte por lo que no se puede. El camino del monstruo es difícil, pero merece la pena.

Y el tóxico era yo…

Se siente insatisfacción. Las relaciones no son como se espera o se desea, las relaciones personales son difíciles y poco satisfactorias. Se nota sobre todo entre las personas del entorno, en ellas es en las que más notamos que algo no anda bien. Puede que empecemos a buscar, a preguntarnos que les pasa, a darle vueltas a sus respuestas, a su comportamiento. Pero no podemos salir de ahí, no comprendemos que les pasa.

El término personas tóxicas se usa para describir a aquellas que nos restan y no nos suman, nos producen dolor o quebraderos de cabeza y muy pocas alegrías. Estar a su lado nos hace estar tensos, inhibirnos o sentir temor (a veces sin ser conscientes), no ser claros, no mostrarnos como somos. Otras tienen la ‘virtud’ de hacernos sentir frustrados y pequeños. Sea como sea, es difícil estar a su lado, nuestro cuerpo les nota y les repele sin querer…

psicologa barcelona

Un momento para la autocrítica, para la reflexión. Conectemos con las emociones y no con los pensamientos (puede resultar difícil, no estamos acostumbrados), pero hay que hacer una visión interior cuando el comportamiento de los demás está afectándonos, haciéndonos daño, nos extraña. Si notamos que se alejan de nosotros, si no nos discuten aunque notemos que no son del todo auténticos, cuando sospechamos que no nos dicen toda la verdad o nos mienten, cuando vemos que alguna persona cercana hace cosas que nos indican que nos tiene miedo de alguna forma, puede que su respuesta sea reactiva a nuestra forma de tratarles.

¿Estoy intentando controlar el comportamiento de alguien? ¿Me molesta que no haga o piense lo que yo creo? ¿Estoy acaparando su atención? ¿Le exijo una lealtad casi medieval? ¿Le conozco y acepto sin juzgarle o aconsejarle sin que me lo pida? ¿Soy muy crítico con su comportamiento? Y  larga una lista más. El quid de la cuestión es plantearme si yo estoy dando salud a los demás para poder recibirla. Porque podemos tener mala suerte y caer en ambientes tóxicos pero, a veces, puede que el tóxico sea yo.

Con precio de venta

Calidad o cantidad. Visibilidad o confianza. Gran público o proximidad. Artesano o mecánico. Las dos cosas difícilmente pueden ser. Bueno, bonito y barato es el chiste que con gracia repetimos, pero es poco probable que pueda darse.  Intentamos tragarlo pero todos sabemos que no es verdad. El tiempo, la dedicación y el conocimiento son el extra que le dan el verdadero valor al producto. Al que sea. Puedes aplicarlo a los zapatos o a tu trabajo.

psicóloga barcelona

En un mundo donde artesano es la palabra que adorna y da prestancia, no hay tiempo ni cariño para las cosas bien hechas. Hay prisa, nos aburrimos de todo, el mundo avanza rápido y nos impulsan a consumir. Vale ¿Pero es lo que queremos para nuestra vida? ¿Queremos considerarnos de usar y tirar? Es difícil no valorar en función del precio económico pero a veces hay que considerarlo sólo un factor más ¿Puede que haya cosas que no las pague el dinero? Sobretodo si el dinero sirve exclusivamente para conseguir ‘cosas’ ¿Qué pasaría si tuvieras de otro tipo de ‘cosas’ y no necesitaras comprar tanto?

Puede que el mundo funcione así. Quizá es verdad que no tienen arreglo, pero yo no me resigno a pensar que no podemos hacer el trocito que nos rodea un poco mejor, un lugar con valor intrínseco, sin precio de venta, algo que tenga un valor no material y por eso sea más precioso que cualquier otra cosa. Nos contaminan los sentidos. Las cosas no son valiosas por bonitas, las hace bonitas el cariño y la dedicación del trabajo bien hecho que has puesto en ellas. Si tú lo sabes, el ciego no eres tú.

Hablo solo ¿eso es malo?

¿Alguna vez te sorprendes repasando tareas? ¿Te miras al espejo y te das consejos? ¿Necesitas oírte explicar algunas cosas que te pasan? ¡Felicidades! La ciencia parece haber encontrado pruebas de que no sólo no estás loco/a sino que tu mente está  en forma.

Hablar con uno mismo es signo de inteligencia, nos ayuda a evaluar mejor nuestros pensamientos, mejora la memoria y conecta con una parte de nuestro cerebro que nos facilita la comprensión más  rápidamente. Además facilita que nuestras emociones fluyan y es muy bueno para automotivarse.

Así que conviértete en voz de tu ‘propio fan interior’ y no temas conversar contigo misma/a si te apetece. Es una forma más de conocerte y ayudarte a tomar decisiones.

Enlace a la noticia en Muy Interesante

noticia muy interesante

Se escapa de mi control

No puedo relajarme porque no lo puedo controlar. Si pudiera tomar las riendas de lo que sucede, me podría relajar y no estar estresado.

Casos frecuentes por los que las personas entran en crisis. Pues resulta que es justamente al revés. Cuanto más intentes controlar, más angustia y miedo al descontrol desarrollarás. Intentar controlarlo todo, ser perfeccionista, tener una planificación muy rígida, nos hace personas muy críticas con los demás y con nosotros mismos. Ese miedo a perder el control genera un malestar en nuestra mente que no nos permite evaluar las situaciones de forma verdaderamente objetiva y tomar decisiones adecuadas para nuestro bienestar.

Psicóloga en Barcelona tratamiento de la ansiedad

Aunque en un primer momento no lo podamos ver, todos los acontecimientos de nuestra vida tienen una relación y un orden consecuente. Muchas veces, sólo vemos una avalancha de sucesos que pueden parecer injustos e incoherentes cayéndonos encima. Las emociones se desbocan y puede costar incluso reconocer que se siente. En muchos casos, el indicativo más claro de este ‘desorden’ es la ansiedad. Cuando una persona empieza a tener ataques de pánico o angustia localizados y críticos, se para y necesita reposar y hacer algo para deshacerse de esta desagradable sensación. Y esa es exactamente su función: darnos un parón.

Cuando se entra en estos círculos viciosos, la decisión de buscar ayuda profesional puede aliviarnos y ayudarnos a hacer un zoom para coger perspectiva. No es necesario llegar a un malestar insoportable para pedir ayuda. Cuando se presente el ‘atasco’ será más fácil de resolver que cuando se cronifique.

Nuestro pequeño príncipe

“Lo esencial es invisible a los ojos”

Pero no a los del corazón. Todo lo que podamos escribir sobre el conocido cuento de Saint-Exupéry (Le Petit Prince, 1943) sería repetir lo que cualquiera que haya leído el libro puede ver. Este autor tuvo la capacidad de escribir sobre la naturaleza humana de manera tan sencilla y franca que conmueve.

Por eso hoy quería hablar sobre la película recientemente estrenada. Aunque de entrada podemos ser recelosos de la adaptación que se puede hacer de un libro, sobretodo de un icono como éste, por lo menos para mí ha sido una grata sorpresa. Más allá del hermoso mensaje de inocencia y libertad del pequeño príncipe, creo que es un acierto cómo han presentado la historia en un mundo actual, y como muestran un mensaje que nos pasa de manera subliminal en nuestra vida: ¿quieres ser útil o quieres ser feliz?

unsplash-139

Un canto existencialista, una llamada de atención hacia lo que a veces es una huida hacia delante entre obligaciones auto-impuestas y la desconexión de nuestros sentimientos, de nuestra esencia. Un mensaje tan hablado con frecuencia cómo es el de ser no es hacer.

Recomiendo a todos los públicos acercarse a ver esta versión del clásico, no sólo porque es visualmente preciosa sino porque es una invitación a conectar con el niño que fuimos y que ahí, en el fondo, todavía somos. Date un paseo hasta el cine con tu pequeño yo y deja que te recuerde que es lo que te emociona de verdad. Creo que no te arrepentirás.

“Es una locura odiar a todas las rosas porque una te pinchó. Renunciar a todos tus sueños porque uno de ellos no se realizó.”